استفاده از فناوری جمع آوری اطلاعات از طریق امواج رادیویی فقط شروع کار است . این شروع، ذهن های خلاق را در جهت گسترش و انتقال آن به نسل های آینده آماده می کند . چند وقت پیش یک مدرسه در کالیفرنیا بچه ها را مجبور کرد، کارتی مجهز به RFID را به گردنشون آویزون کنن تا تمام حرکات آنها تحت کنترل گیرنده ها باشد.

برام خیلی جالب بود و داشتم فکر می کردم تا چه حد اجازه استفاده از چنین تکنولوژیی وجود دارد ؟ بعد ها خبر های دیگری را هم از کاربرد های مشابه در سایر کشورها شنیدم . بچه هایی که تحت نظر چنین کنترل های دقیقی قرار می گیرند در زندگی آینده چگونه خواهند بود ؟ آیا می توان با انسان به مثابه یک شی ء برخورد کرد ؟ داستان جایی جالب تر می شد که در تمام این خبر ها در نهایت صحبت از اعتراض شدید والدین به میان می آمد در حالی که ذینفع اول این کارکرد RFID، والدین بودند . آنها از اینکه فرزندانشان مانند یک کالا رهگیری شوند ناخشنود بودند و آزادی در انتخاب را عامل رشد فکری کودک می دانستند .

یاد بچگی های خودم افتادم که شیطنت در مدرسه یا در راه خانه تنها خاطراتی است که از آن زمان برای من به یادگار مونده . البته با شناختی که همه ی ما از نوجوان و دوران نوجوانی داریم، این چیزا نمی تونه بدرد کنترل آنها بخوره.

مساله به اینجا ختم نشد . با وجود شکست جمع آوری اطلاعات با استفاده از امواج رادیویی در این زمینه کاربرد مشابهی بوجود آمد که شبیه قبلی بود اما بسیار مورد استقبال قرار گرفت . در این کاربرد جدید برای کنترل و رهگیری کودکان در پارک ها و مکان های تفریحی (مثل لونا پارک ها , استخر ها , ساحل ها و … ) استفاده می شد در این روش به خانواده ها این نوید داده می شد که دیگر نگران کودک خود نباشید هرجای پارک باشند تحت نظر شما هستند . هر کودک در ابتدای ورود به محل یک دستبند مجهز به تگ RFID دریافت می کند که موقعیت هر لحظه او را در زمان حضور در پارک به اطلاع خانواده اش که در محل هستند می رساند.

استفاده از تکنولوژی را تا کجا باید ادامه داد . حتی در مورد تکنولوژی پرکاربرد و صلح آمیزی مانند RFID آیا باید چشم ها را بست و به هر بهانه ای از آن استفاده کرد؟ نظر شما چیست؟ مزایا کدام است؟ مضرات کدام است؟